شایداین حسرت بیهوده که بردل داری
شعله گرمی امیدتورا،خواهدکشت
زندگی درک همین اکنون است/زندگی شوق رسیدن به همان فردایی است،که نخواهدآمد
تونه دردیروزی،ونه درفردایی/ظرف امروز،پرازبودن توست
شایداین خنده که امروز،دریغش کردی آخرین فرصت همراهی با،امید است
زندگی یادغریبی است که درسینه خاک به جامی ماند.